was successfully added to your cart.

Winkelmand

Terwijl ik door de stad loop ruik ik de geur van December. Je weet wel, die super herkenbare geur die elk najaar weer in de lucht lijkt te hangen. Kaneel, koekkruiden, wafels, kerstbomen, al die dingen. Zelfs de kerstlichtjes lijken een geur uit te stralen. Kinderen die heel de dag pepernoten eten, gewoon die geur die verbonden is aan de herinnering van alles wat er in December plaatsvindt. Ik kom wat bekende tegen maar heb geen zin in een onzin gesprek, dus doe alsof ik ze niet zie en loop door. Even die oogkleppen op en tunnelvisie, want ik moet echt vandaag cadeautjes halen. Morgen heel de dag werken en de dag daarop is het surprise time.

Op de een of andere manier kies ik voor dit soort dingen altijd de slechtst mogelijke dag uit. Het regent de hele dag zoals de moesson dat maanden doet. Slaat natuurlijk nergens op, maar moraal van het verhaal is vooral dat het shoppen in slecht weer gewoon helemaal faya is. Dankzij mijn ongenaakbare planning (lees: uitstelgedrag) kan ik helaas niet anders dan shoppen in de regen.

Zonder plan begin ik er maar gewoon aan en loop de sissy-boy binnen. Oja, ik shop dus cadeaus voor mijn twee zussen en moeder. We hebben lootjes getrokken en ik mag mijn moeder extra verwennen. Haar familie komt op bezoek met kerst en dus heeft ze om kerstversiering gevraagd. Daarop bedacht ik om een sinterstal te maken als surprise, een soort van December-kruising. Het idee is super steady nu nog de uitvoering. Super logisch dat ik dan deze winkel inloop? Weet ik veel, ik ben zoals elk jaar op een totale improvisatie. Blijkbaar werkt dat want elk jaar weet ik de spijker weer op z’n kop te slaan, wat cadeaus betreft dan. Het valt me hier echter toch wat tegen. Allemaal nutteloze prullaria (is dat dubbelop?) voor een voor mijn gevoel te hoge prijs.

 

Terwijl ik door de beneden verdieping loop kom ik Paul tegen. Hij is samen met zijn vrouw en twee kids aan het winkelen. Hij zit op een bank, want dit is een hippe winkel, terwijl zijn vrouw een jurk past. Paul is een vaste gast op mijn werk (s/o koffie bij Teun) waar we elkaar de laatste maanden steeds beter hebben leren kennen. We hebben vaak heel uiteenlopende gesprekken en het is altijd hartstikke gezellig. Ik beschouw hem als een vriend. Ik begroet zijn familie en neem plaats naast hem op de bank. We praten over sinterklaas en kerst en ik vertel hem over mijn cadeau-shop-missie van vandaag. Hij tipt mij een winkel waarvan ik twee keer moet vragen of hij het wil herhalen. Søstrene Grene zegt hij, blijkbaar spreek je dit net even iets anders uit dan dat je het schrijft. Ik twijfel nu nog steeds aan de uitspraak, maar gelukkig hoef ik het hier alleen maar te schrijven. Ik herinner me de winkel en dat ik er zelfs weleens binnen ben geweest. Beetje jammer dat het aan het einde van de lange winkelstraat zit en het natuurlijk nog steeds regent. Na nog even geouwehoerd te hebben met Paul moet ik er toch aan geloven en stap vol goede moed naar buiten. Onderweg naar mijn bestemming loop ik, slim dat ik ben, zo dicht mogelijk langs de gebouwen. Dan word ik vast wat minder nat, toch? Het moet er ongetwijfeld dom hebben uitgezien. Typisch ook om geen paraplu mee te nemen maar wel te zeiken dat het regent (is dat weer dubbelop?).

 

[bericht gaat hieronder verder]

Ik stap de soort van ge-upgrade SoLow winkel binnen met een natte broek en droge humor. Het is zo’n winkel waarin je gedwongen wordt een bepaalde route te lopen. Ik voel me een schaap. Opgejaagd door mensen die mij lijken te achtervolgen, maar in werkelijkheid gewoon geen keus hebben. Het valt me al snel op dat ik hier ga slagen. Ik loop de route en kom met een vol mandje bij de kassa. Waar mijn oog valt op een mini-Kerstman op mini-ski’s. Echt zoiets waar mijn moeder helemaal lekker op gaat gaan. Ik verlies de wedstrijd van Søstrene Grene, want ik loop toch naar buiten met meer dan dat ik in eerste instantie van plan was te kopen. Kleerhangers en zeep die ik toch heb gekocht zonder dat ik het echt nodig heb. Ik praat mezelf aan dat ik het echt wel kan gebruiken en geef mezelf gelijk. En dan sta ik weer buiten. In de regen. Met een glimlach op m’n gezicht. Want ik ben eindelijk uit de startblokken.

Ik herinner me dat de Flying Tiger ook allemaal kerstdingen verkoopt en loop erheen. Dit keer gewoon over het midden van de straat want nat ben ik toch al. Onderweg hop ik binnen bij de Zara voor een cadeaubon voor mijn oudste zus. Misschien een saai cadeau, maar het maakt haar altijd gelukkig dus ik zie er weinig problemen in. De Flying Tiger stelt me teleur waardoor ik nog niet helemaal klaar ben als ik daar naar buiten stap. Ondertussen is het half zes en dus moet ik ook ineens opschieten. Besluiteloos loop ik een boekenwinkel binnen, waar ik bijna een half uur besluiteloos rondloop. Allemaal boeken die ik eigenlijk ook wel voor mezelf wil kopen, maar om nou ineens een barkie aan boeken uit te geven lijkt me niet heel handig. Had ik mijn verlanglijstje op lootjestrekken maar gevuld met boeken, bedenk ik me als mosterd na de maaltijd. Ik voel me Captain Hindsight. Zoals wel vaker in December.

 

Alhoewel ik het achteraf gezien niet veel anders zou doen. Op het shoppen na dan, dat zou ik beter doen. Of anders. Bijvoorbeeld online shoppen, weer of geen weer dan zit je altijd droog. En met het oog op Kerst neem ik me voor dat al lekker op tijd te doen. Deze week al. In de Instinct One shop, De Dwaze Donnie Dagen zijn wegens succes weer terug en iedereen kan wel wat opfleuring voor zijn of haar klerenkast gebruiken.

Jimmi Rockx

Author Jimmi Rockx

Fashion en kunst ziet Jimmy als verlengstuk van zijn persoonlijkheid en gebruikt hij maar al te graag om zichzelf te uiten. Opzoek naar balans schrijft hij als spoken word artiest teksten met een kritische kijk op de wereld, maar vooral op zichzelf. ''Niks is veranderlijker dan het leven en op witte sokken na is niks voor altijd."

More posts by Jimmi Rockx

Join the discussion One Comment

Leave a Reply

Instinct One